“Ik ben happy met mezelf.”

Dik Bakker was 56 jaar toen hij in 2014 hersenletsel kreeg. Hij werd op zijn fiets aangereden door een achteruitrijdende bestelbus. Drie weken later kwam hij bij in het ziekenhuis. Dik moest leren omgaan met veel onzichtbare gevolgen: beperkte energie, overprikkeld raken door geluid en drukte, dubbelzien, een eenzijdig koud gevoel en problemen met zijn evenwicht, geheugen en concentratie. Dik meldde zich aan voor Hersenz en volgde de modules ‘Omgaan met verandering’ en ‘Grip op je energie’. In 2018 interviewde ik Dik voor deze website (lees hier zijn ervaringsverhaal van toen). Hoe gaat het nu met hem?

“Ik heb eigenlijk nog het meeste last van de traagheid van mijn brein. Ik heb moeite om snel te schakelen en twee dingen tegelijk doen lukt me niet. Dat levert soms lastige situaties op. Ik raak ook nog steeds overprikkeld door te veel geluid en drukte, dan sla ik op slot en kan soms in paniek raken. Ik ben ook chaotisch. Als ik iets zie of ergens aan denk ga ik daar weer mee aan de slag en vergeet ik waar ik mee bezig was. Planmatig bezig zijn is heel lastig. De agenda in mijn telefoon is mijn grootste houvast. Mijn vermoeidheid ben ik wel voor een groot deel kwijt, door een visuele training die ik heb gedaan en door het heel bewust bezig zijn met bewegen en opbouwen van mijn conditie.”

Begrijpen waarom iets niet lukt

“Het grote verschil met eerder is dat ik door Hersenz heb begrepen waarom iets me wel of niet lukt. Vooral door de herkenning bij groepsgenoten en de daaropvolgende stijging van mijn zelfvertrouwen, heb ik geleerd om dat beter te accepteren. Ik voel nu dan ook veel minder frustratie en verdriet. Ik zoek naar alternatieven en oplossingen en ga daarbij uit van wat ik wél kan. En daar kan ik dan ook oprecht blij mee zijn.”

Ik ben niet zielig

“Het was voor mij een doel om uitleg te kunnen geven over mijn hersenletsel zonder zielig over te komen. Want ik heb hersenletsel maar ik ben niet zielig. Door Hersenz heb ik dat geleerd. Mijn kinderen en vrienden begrijpen de gevolgen van mijn hersenletsel nu veel beter en ze houden er rekening mee. Mensen die ik vaker ga ontmoeten bereid ik voor op mijn gedrag en beperkingen. Ik zeg dan ‘Als ik je opnieuw tegenkom herken ik je misschien niet en weet ik ook alles niet meer’. Mijn hersenletsel beperkt me dan ook niet in mijn sociale contacten, ik spreek anderen makkelijk aan.”

Luisteren naar mijn lichaam

“Iets waar ik nog steeds profijt van heb is dat ik heb geleerd om betekenis te geven aan de signalen van mijn lichaam. Dubbelzien neemt bijvoorbeeld toe naarmate ik mentaal vermoeider raak. Bij Hersenz leerde ik deze signalen beoordelen met code groen, oranje en rood. Hierdoor kan ik mezelf beter behoeden om over mijn grens te gaan.”

Wie ben ik nu eigenlijk?

“Een grote verandering is dat ik, in goed overleg, ben gescheiden en nu alleen woon. Mijn hersenletsel heeft hierin een rol gespeeld. Ik ben me gaan afvragen ‘wie ben ik nu eigenlijk en wat wil ik nu echt?’ Dit heeft geleid tot andere keuzes. Het was een lastig proces maar uiteindelijk voelt het als een soort bevrijding. Mijn echte karakter komt nu meer naar boven, er is minder aangeleerd gedrag. Ik krijg ook positieve reacties van vrienden en dat doet heel veel voor mijn eigenwaarde. Ik ben nu een persoon waar ik blij mee ben en waar anderen ook blij mee zijn.”

Laat de toekomst maar komen

“Mijn conditie vind ik het allerbelangrijkst, daar wil ik aan blijven werken. Ik loop nog steeds veel, het maakt mijn hoofd ook leeg, en ga weer naar de sportschool. Verder ben ik tevreden met hoe het nu is, ik heb geen grote dromen. Ik ben heel blij met mijn huis en tuin, een eigen plekje wat ik kan inrichten naar mijn smaak en waar ik al mijn vrienden kan ontvangen. Ik haal voldoening uit mijn inzet als ervaringsdeskundige, waardoor ik kennis kan overdragen en individuele ondersteuning kan bieden. Ik ben nieuwe hobby’s aan het ontdekken en contacten aan het opbouwen. Ik leef heel erg in het moment en bij mij is het glas eigenlijk altijd wel halfvol. Laat de toekomst maar komen, ik heb er een heel goed gevoel over!”

 

Over de auteur, Jeannette Heijting (61)

Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.