NAH. Van onzichtbaar naar zichtbaar.

Een botsing tijdens het sporten, een val van een trap of een hard voorwerp tegen het hoofd... Het zijn alledaagse ongelukken die lichte klachten zoals hoofdpijn, misselijkheid of duizeligheid kunnen veroorzaken. Maar omdat deze klachten vaak verdwijnen na een paar dagen rust, wordt er vaak geen medische hulp gezocht. Daardoor wordt het incident niet gemeld en geregistreerd. Als iemand vervolgens na jaren klachten ontwikkelt, kan daardoor de link met dat incident moeilijk gelegd worden.

In Nederland leven naar schatting 650.000 mensen met de gevolgen van NAH. Sommige daarvan zijn het gevolg van letsel dat al jaren geleden is opgetreden. Bij slechts 20% van de gevallen is het letsel ernstig en direct zichtbaar, zoals bij een zware beroerte of een zwaar trauma. Dan wordt meestal meteen medische hulp ingeschakeld De overige 80% betreft mildere incidenten, zoals een hersenschudding, die niet altijd opgemerkt of behandeld worden, maar later toch klachten veroorzaken. (Bron: Mijn Gezondheidsgids.)

Onzichtbare gevolgen

Bij velen met NAH vallen de gevolgen niet op het eerste gezicht op. Het gaat vaak om cognitieve klachten, zoals vermoeidheid, moeite met plannen of organiseren, vergeetachtigheid en overprikkeling.

Deze klachten lijken vaak op burn-out of stress. Daardoor worden ze vaak verkeerd geïnterpreteerd door patiënten én artsen. Mensen gaan naar de huisarts met klachten als “ik kan me niet concentreren”, “ik ben voortdurend moe” of “mijn stemming is anders”. Omdat de link met eerder letsel niet duidelijk is, wordt vaak gezegd: “Rustiger aan doen.” Maar in werkelijkheid is er iets meer aan de hand dan alleen stress.

Meer bewustzijn

Zowel zorgprofessionals als burgers kunnen baat hebben bij meer bewustzijn over NAH. Want als je niet weet dat iemand iets ervaart door hersenschade, ga je hem later makkelijk verwijten maken: “Waarom reageer je zo?” “Je doet het toch zelf?”

Met een beter begrip en goede samenwerking tussen artsen, therapeuten en patiënten kunnen veel klachten eerder herkend en beter behandeld worden. Zo raakt minder iemand tussen wal en schip — en krijgt degene die lijdt aan NAH de kans op passende zorg en begrip.