“De kijk op mijn mogelijkheden is realistischer.”

Aldo Klein is getrouwd met Ellen. In een samengesteld gezin hebben ze twee zonen, twee dochters en vijf kleinkinderen. Op 43-jarige leeftijd kreeg hij een CVA door een carotisdissectie (scheur in de binnenwand van de halsslagader). Het was het gevolg van een val tijdens een mountainbikewedstrijd. Het leven van Aldo veranderde compleet. Na twintig jaar worstelen met zijn beperkingen leerde hij bij Hersenz hiermee beter om te gaan. Aldo begon zichzelf weer te herkennen en vond de wil om het leven opnieuw aan te gaan.

“Vóór mijn ongeluk was ik werkzaam als docent en regiomanager bij Hogeschool Utrecht, eigenlijk een dubbele baan. Ik werkte 60 uur in de week en was jaarlijks 60.000 kilometer op de weg. Daarnaast was ik zeer sportief aangelegd (tennis, hardlopen, zwemmen en waterpolo) en had ik een brede vriendenkring. Vanaf 12 oktober 2003 ben ik linkszijdig verlamd en blind aan mijn rechteroog. Verder heb ik last van geheugenproblemen, concentratieverlies en moeite met planning en tijdsoriëntatie. Twee jaar na mijn ongeluk ben ik voor 100% afgekeurd en kwam ik in de WIA. Ik ben op zoek gegaan naar vrijwilligerswerk en heb bij verschillende organisaties nog jarenlang onderwijs gegeven in sociale en beroepsvaardigheden.”

Ongeremd gedrag

“Eigenlijk heb ik twintig jaar geprobeerd om het beeld van ‘gehandicapt zijn’ krampachtig te ontkennen. Dat deed ik door domweg door te beuken op een ingeslagen weg. Ik leefde een onrustig leven en vooral de onzichtbare gevolgen zorgden voor een grote druk. Na twintig jaar heeft zich dat bij mij geuit in heftige emotionele buien en ongeremd sociaal-niet-wenselijk gedrag. Ook richting mijn partner. Het bleek moeilijk beheersbaar en werd steeds problematischer.”

Inzicht en emotionele rust

“Ik ben met behandelprogramma Hersenz gestart omdat ik meer inzicht in mijn situatie wilde. Daarnaast had ik ook behoefte aan meer kennis over mijn hersenen en het niet-werken daarvan. Ik wilde in staat zijn om wat er gebeurde aan mezelf uit te leggen. Maar vooral wilde ik heel graag emotionele rust in mijn hoofd en mijn energie beter over de dag verdelen. En daardoor weer gewoon Aldo zijn. Ik heb alle modules van Hersenz gevolgd en daarnaast is er op mijn eigen verzoek een neuropsychologisch onderzoek gedaan. Ik wilde weten waar de bron van mijn problematiek lag. In de hersenbeschadiging of mogelijk nog iets anders.”

Mezelf herkennen

“Hersenz heeft ervoor gezorgd dat ik beter kan omgaan met mijn onderliggende woede, angst en teleurstelling. De behandelaren, mijn groepsgenoten en zeker ook mijn partner Ellen, hebben hierin een grote rol gespeeld. Ellen liet mij steeds met haar spiegel zien waar ik stond. Bij Hersenz voelde ik me erkend en ik heb geleerd dat ik nog steeds de moeite waard ben en iets kan betekenen voor anderen. Ook binnen mijn relatie. Ik begin mezelf weer steeds beter te herkennen. Het heeft me rust gebracht en een realistischere kijk op mijn mogelijkheden. En daarmee ook de wil om het leven van daaruit opnieuw aan te gaan.”

Eigen regie

“Onderwijs geven is voor mij geen optie meer. Het geeft veel te veel druk. Ik houd me nu meer bezig met kleine, overzichtelijke taxiritjes. Alle activiteiten waar ik nu ‘ja’ op zeg, kennen geen deadline en vragen geen voorbereiding van me. Het gaat niet meer om mezelf bewijzen maar om het uitgaan van mijn reële mogelijkheden en het voeren van eigen regie. Ik weet nu dat het mogelijk is om de woede, angst en teleurstelling gekoppeld aan hersenletsel, om te zetten in rust. Mits je openstaat voor een (langdurig) Hersenz-traject en beseft dat eigen invulling ervan leidend is. Dat wil ik graag meegeven aan lotgenoten.”

Over de auteur, Jeannette Heijting (65) Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.