“Ik bespreek wat ik nodig heb.”

John is 65 jaar en heeft een LAT-relatie. Zijn vriendin heeft NAH als gevolg van een infarct in de hersenstam. John nam deel aan de partnermodule ‘Samen verder leven'. Het bracht hem veel herkenning en begrip en leerde hem anders met dingen omgaan. Zijn draagkracht werd erdoor vergroot.

“Mijn vriendin heeft last van onzichtbare gevolgen van haar hersenletsel. De belangrijkste daarvan is vermoeidheid. Als ze te moe is wordt lopen lastiger en komt ze niet op woorden. Na een lange revalidatie is ze weer voor (meer dan) 100% teruggekomen op haar werkplek. Later is ze 4 dagen gaan werken, met een vrije woensdag om de week ‘te breken’. Inmiddels zit ze al geruime tijd thuis met een burn-out. Haar werk is toch te veel en te zwaar geworden.”

Ervaringen uitwisselen

“Ik heb deelgenomen aan de partnermodule omdat ik graag ervaringen wilde uitwisselen. Dat is zeker gelukt. Er is onderling vertrouwen opgebouwd en we praten openhartig met elkaar over allerlei thema’s. De sfeer is goed. Er is vooral ook veel gezelligheid, ondanks de serieuze onderwerpen lachen we regelmatig.”

Meer begrip

“Door de verhalen en reacties van mijn groepsgenoten heb ik meer begrip gekregen voor de gevolgen van NAH. Ik kijk nu veel minder naar mijn eigen ‘belangen’ en meer naar de omstandigheden en behoeften van mijn vriendin. Ik heb geleerd in te zien dat sommige dingen gewoon niet meer kunnen. In dit opzicht is het ook fijn dat mijn vriendin door het volgen van Hersenz ook meer voor zichzelf opkomt. Ze geeft vaker signalen af hoe het met haar gaat. Zo zaten we een tijdje terug ergens wat te drinken. Mijn vriendin gaf aan last te hebben van de harde muziek en het geroezemoes. Eerder zou ik hebben gezegd dat ik nog wel wat wilde drinken. Nu heb ik mijn glas leeg gedronken en zijn we gegaan. Een andere keer hadden we gepland ergens af te sluiten met een drankje. Mijn vriendin was moe en zei liever naar huis te gaan. Ik ben zonder protest met haar meegegaan.”

Behoeften bespreekbaar maken

“Ik houd veel rekening met mijn vriendin maar ik vind het tegelijkertijd ook wel moeilijk om altijd gas terug te nemen. Vooral als ik ergens enthousiast over ben. De partnermodule heeft me gesterkt om dit bespreekbaar te maken. Ik vertel mijn vriendin over dingen die ik graag zou ondernemen. Als dat niet samen kan geef ik aan dat ik er veel energie uithaal en het daarom toch belangrijk is voor mij. Zo doe ik vrijwilligerswerk en ga ik alleen naar concerten. Soms gaat mijn vriendin wel mee, maar dan moeten er zitplaatsen zijn en de muziek en lichtshow niet te druk zijn. Ook een stedentrip plan ik af en toe alleen. Gelukkig kunnen we hier goed samen over praten, hebben we er beiden begrip voor en is de ruimte er om het zo te doen.”

Relativeren

“Als ik het vergelijk met andere partners uit de groep is mijn vriendin er ondanks alles best goed doorheen gerold. We kunnen eigenlijk nog heel veel en we genieten nog volop van ons samenzijn en van vakanties. Dat besef geeft mij ook weer energie. Mijn draaglast voelt lichter en mijn draagkracht is vergroot. Als ik naar de toekomst kijk voel ik me optimistisch. We weten wat we aan elkaar hebben en we kunnen dit samen aan!”

Over de auteur, Jeannette Heijting (65) Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.