“Ik durf weer naar de toekomst te kijken.”
Rick Gravesteijn is gescheiden en alleenwonend. Hij heeft twee herseninfarcten gehad, op 64- en 65-jarige leeftijd. Door alle onzichtbare gevolgen en vooral zijn gebrek aan energie, liep Rick vast in zijn dagelijks leven. Hij raakte in een isolement en was erg bezig met de vraag ‘waarom ik?’ Behandelprogramma Hersenz heeft hem geholpen om beter met zijn energieverdeling en boosheid om te gaan, waardoor zijn levensvreugde is toegenomen.
‘Ik heb 18 jaar bij de zedenpolitie gewerkt, daarna ging ik studeren en ben grafisch analist geworden. In december 2023 ben ik volledig afgekeurd door een gecompliceerde PTSS (posttraumatische stressstoornis). Ik was 64 jaar. Mijn hobby’s waren golven, badminton, schilderen met olieverf, wandelen, fietsen en lezen. Mijn sociale netwerk bestaat uit familie en een aantal vrienden en vriendinnen. Ook werk ik nu als vrijwilliger bij mijn oude voetbalclub.”
Onzichtbare gevolgen
“Ik denk dat stress een belangrijke factor was bij het ontstaan van mijn herseninfarcten. De eerste keer speelde de diagnose van PTSS en het tweede infarct ontstond in een tijd dat ik problemen had met het UWV. Door mijn hersenletsel is mijn evenwicht verstoord en heb ik veel minder energie. De coördinatie van mijn linkerhand is aangetast, waardoor ik gemakkelijk iets laat vallen.
Mijn kortetermijngeheugen is heel slecht en mijn concentratieboog is kort. Tijdens het praten zeg ik soms andere dingen dan ik bedoel. Mijn hoofd gaat veel sneller dan mijn spraak.”
Kritische ik
“Vooral door mijn gebrek aan energie liep ik vast in het dagelijks leven. Om alle problemen uit de weg te gaan ging ik steeds harder werken, maar natuurlijk werkte dat op termijn averechts. Ik kwam steeds vroeger op de bank terecht, zonder energie. Daardoor raakte ik in een isolement. Ik werd ook steeds bozer. Mijn kritische ik was heel krachtig en ik zat mezelf in de weg. De vraag ‘waarom ik?’ belemmerde mij in mijn herstel.”
Acceptatie
“Door toeval ben ik bekend geraakt met behandelprogramma Hersenz. Een kennis van de lagere school, die ook hersenletsel heeft, vertelde er over. Ik heb alle modules doorlopen. Ik wilde vooral graag beter omgaan met alle gebreken en met mijn energieverdeling gedurende de dag. Ook wilde ik mijn boosheid weer in de juiste proporties terugbrengen. Wat mij het meest heeft geholpen is het leren accepteren van alle gevolgen van mijn hersenletsel. Ik ging beseffen dat ik ook mét hersenletsel nog steeds de moeite waard ben. Ik bén niet het hersenletsel, ik héb hersenletsel! Dit wil ik ook graag meegeven aan lotgenoten. Weet dat de krachten die jou maakte tot wie je bent er nog steeds zijn. Je moet ze alleen anders inzetten. En dit staat of valt met de acceptatie van de beperkingen van je nieuwe ik.”
“Zo bleek een planbord met wekelijkse planning voor mij een heel belangrijk en duidelijk hulpmiddel. Het geeft mij houvast en sturing bij mijn dagelijkse energieverdeling. Verder hielpen de fysiotherapeut en psychomotorisch therapeut mij om het vertrouwen in mijn lichaam terug te winnen.”
Levensvreugde
“Wat er concreet is veranderd is dat vóór Hersenz mijn leven vastliep en dat na de behandeling mijn levensvreugde terugkwam. Voor mijn sociaal netwerk is nu ook duidelijker geworden dat het hersenletsel weliswaar niet zichtbaar is, maar dat er wel degelijk problemen zijn voor mij. Dat geeft meer verbinding en steun. Ik durf weer met vertrouwen naar de toekomst te kijken. Ik besef dat er tegenslagen kunnen komen maar die kan ik aan!”
Over de auteur, Jeannette Heijting (65) Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.
