Natascha volgde alle modules van Hersenz en was daar bijna anderhalf jaar mee bezig. Dat was keihard werken en zeker niet altijd makkelijk. “Ze hebben me flink achter de broek gezeten.”

Hersenbloeding

Vroeger had Natascha energie voor tien. Voor haar werk als analist vloog ze geregeld naar booreilanden om audits af te nemen. Ze was gelukkig met haar man en had een mooi gezin met een zoon en dochter. Totdat Natascha op 26 november 2012 getroffen werd door een hersenbloeding. Haar dochtertje van zes jaar vond haar op de overloop.

Scheiding na hersenletsel

De gevolgen van haar hersenletsel op haar leven zijn ingrijpend.
Ze verloor haar man: “We zijn gescheiden. De scheiding is een gevolg van het hersenletsel.”
Ze verloor haar baan: “Mijn werkgever heeft echt alles voor mij gedaan, maar het lukte gewoon niet meer.”
Ze verloor de band met haar dochter: “Mijn dochter heeft lange tijd niets van me willen weten. Nadat ze me gevonden had, was ze altijd op iedereen boos. Maar ze heeft therapie gehad en is gelukkig weer de oude. En ik ben weer gewoon haar moeder.”

Ander karakter

Natascha zit in een rolstoel en haar zicht is aangetast. Ook haar karakter is veranderd door het hersenletsel. “Vlak na het letsel was ik veel sneller boos. Mijn gevoel was weg. Ik wist dat het mijn kinderen en mijn man waren, maar het deed me helemaal niets. Ik herinner me dat de MH17 werd neergeschoten in de Oekraïne. Iedereen was aangedaan maar mij deed het niets.”

Verder met hersenletsel

Natascha volgde het zorgpad Verder met hersenletsel. Dat was keihard werken en zeker niet altijd even makkelijk, geeft ze toe. Ook al zat ze in een rolstoel, ze moest gewoon meedoen met het bewegingsprogramma. “Ze pasten wel dingen voor mij aan en hebben me flink achter de broek gezeten. Nu kan ik mijn rechterhand weer gebruiken. Ik kan dingen pakken als ik ernaar kijk en mijn hoofd erbij houd. Ik kon niet meer schrijven met rechts. ‘Dan schrijf je toch gewoon met links’, zeiden ze. Dat lukt nu ook.”

Zelfvertrouwen

Door de behandeling van Hersenz leerde Natascha beter omgaan met haar beperkingen. “Dat is een pluspunt, zeker omdat ik alleen woon. Ik ben vaak op mezelf aangewezen. Ik ben erg dankbaar dat ik sommige dingen weer zelf kan. Hersenz heeft me zelfvertrouwen gegeven.”
“Ik vond het fijn dat ik van alles kon lezen in de behandelmappen over hersenletsel. Dat gaf herkenning op papier. De groep was ook fijn. En ik heb veel gehad aan Ingeborg, mijn thuisbehandelaar. Zij heeft me vanaf het begin meegemaakt. Door haar ben ik weer naar buiten gegaan, naar het winkelcentrum. Ze heeft me bijgestaan bij de breuk met mijn kinderen en mijn man. Haar psychologische begeleiding heb ik echt nodig gehad.”

Sporten

Zonder Hersenz had Natascha in een speciale woonvoorziening gezeten met 24-uurs zorg, is haar overtuiging. Nu woont ze zelfstandig. Twee keer per dag komt er iemand van de thuiszorg om haar te helpen met douchen en aankleden. De band met haar kinderen is hersteld. Ze zijn regelmatig bij hun moeder. Bij Hersenz kreeg Natascha ook door hoe belangrijk sporten is. Dat doet ze nu een paar keer per week. “De kracht die ik daar opbouw is belangrijk voor me. Als de fysiek behandelaar me niet zo achter mijn broek had gezeten, was ik nooit zover gekomen.

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Sweedy moedert weer

‘’Zonder Hersenz was ik gescheiden en was ik in een verzorgingstehuis beland.’’ Zo ver is het gelukkig niet gekomen, vertelt Sweedy. Op oudejaarsdag 2007 kreeg ze een hartstilstand die gepaard ging met zuurstoftekort. Daardoor raakte ze in een coma. Haar revalidatie duurde vele maanden.

Het is een stuk rustiger in ’t Goy

Hersenz biedt behandeling op maat. Dat betekent bij Sjaak van Oostrom dat de buurt, de politie en de parochie weten waarom hij soms door het lint gaat. Ze trekken intensief samen op.

Marion laat de rolstoel staan

De rolstoel laat ze tegenwoordig staan, de thuiszorg hoeft nog maar één keer in de week te komen in plaats van drie keer. Bovendien gaat ze een dag minder naar de dagbesteding. ‘’Hersenz is echt mijn redding geweest’’, vertelt Marion Koeleman.

Marcel leerde omgaan met zijn boosheid

Hij zegt het met een knipoog: ‘’Ik ben de maatschappij nu minder tot last’’. Marcel geeft het leven weer een dikke voldoende. Na zijn herseninfarct in april 2011 was het slecht met hem gesteld. Hij stond letterlijk wankel op zijn benen en had grote moeite met het beheersen van zijn emoties. Marcel had een 'kort lontje'.

Marcella let op in het verkeer

De auto van Marcella werd negen jaar geleden frontaal geramd omdat iemand haar in een verkeerssluis geen voorrang gaf. De gevolgen van het hersenletsel dat ze daarbij opliep gingen naar de achtergrond toen bleek dat ze kanker had. Daarvan herstelde ze gelukkig helemaal. Maar vervolgens liep ze in haar leven behoorlijk vast.

Pagina's