“Ik ben minder boos en gefrustreerd.”

Mieke Jansen-Heijmans is getrouwd, ze heeft 3 uitwonende kinderen en 7 kleinkinderen. In december 2021 kreeg ze traumatisch hersenletsel. Mieke was 67 jaar en net drie maanden met pensioen. Door onzichtbare gevolgen veranderde er heel veel in haar relatie en sociale contacten. Mieke herkende zichzelf niet meer en liep vast. Bij Hersenz werkte ze aan acceptatie en zelfvertrouwen, waardoor haar boosheid en frustratie verminderden.

“Vóór mijn hersenletsel werkte ik lang als kapster en daarna 20 jaar als uitvaartverzorger. Ik had een gevarieerd en druk leven. Veel weekendjes weg, etentjes, oppassen op de kleinkinderen en gezellige sociale contacten. Alles kon! Fietsen, zwemmen, wandelen en al 28 jaar zingen in een koor. Ik was net drie maanden met pensioen toen ik een ongeluk kreeg met mijn fiets. Ik ben met mijn hoofd op het fietspad gevallen en hierdoor heb ik een schedelbasisfractuur, een hersenkneuzing en hersenbloedingen opgelopen.”

Onzichtbare gevolgen

“Er zijn geen zichtbare gevolgen, wel onzichtbare die blijvend zijn. Mijn filter is stuk, waardoor geluiden nogal heftig en even hard binnenkomen. Er is schade in het emotionele gebied van de hersenen en mijn informatieverwerking is vertraagd. Het is moeilijker om te begrijpen wat mensen vertellen. Daardoor is er veel veranderd in sociale contacten. Meedoen met een gesprek is lastig, als ik iets wil zeggen zijn mensen vaak al bij een ander onderwerp. Het gaat allemaal te snel, dus haak ik eerder af.”

Ontploffingen

“Doordat ik niet begreep wat er met mij gebeurde liep ik vast. Ik wilde meedoen maar had soms een andere beleving. Ik was sneller opgebrand en mijn lontje werd korter. Daardoor ontplofte ik regelmatig, zo heftig dat ik mezelf niet meer herkende. Wie was ik geworden en hoe moest ik daarmee omgaan? Er ontstond veel boosheid, verdriet en slapeloze nachten. Het was allemaal zo heftig dat ik soms niet meer verder wilde. Uitleg geven aan mijn partner en andere naasten lukte niet, daarvoor was er te veel boosheid.”

Aanvaarden

“Ik wilde hulp bij het begrijpen van mezelf en mijn boosheid. Vooral wilde ik leren om mezelf te aanvaarden, te mogen zijn wie ik nu ben en daarmee leren omgaan. Behandelprogramma Hersenz heeft me hiervoor veel inzichten en handvatten gegeven. De professionals hielden me een spiegel voor en lieten me zien dat dingen anders mochten en konden. In het contact met lotgenoten vond ik heel veel herkenning en ik ging daardoor steeds beter beseffen dat ik mag zijn wie ik ben. De PMT (psychomotorische therapie) liet me zien hoe mijn reactie op een bepaalde situatie was, hoe ik van daaruit handelde en waardoor ik vastliep. Dat was vaak een eyeopener.”

Minder snel in ‘rode zone’

“Ik heb geleerd om mijn grenzen beter te herkennen, waardoor ik eerder actie kan ondernemen en uit de situatie ga. Hierdoor kom ik minder snel in de ‘rode zone’ waarin ik kan doordraaien. Ik vertel ook eerder wat mij bezighoudt, hoe ik iets beleef en ervaar en wat het met me doet. Dat zorgt voor meer begrip van de ander. Ook probeer ik om alles wat tegen me wordt gezegd geen eigen leven te laten leiden en het niet groter te maken in mijn hoofd. Ik probeer dingen meer los te laten, maar eerlijk gezegd is en blijft dat moeilijk. Op verjaardagen en feestjes heb ik nu ook dikwijls mijn koptelefoon op. Ik ga op een plek zitten waar ik achter me geen geluid heb en ik ga toch ook vaak eerder weg. Het blijft zoeken naar de juiste balans.”

Veranderde relatie

“Vooral mijn ontploffingen, die erin hakten, zijn nu echt heel veel minder. Hierdoor is er minder frustratie. Sociale contacten, feestjes en etentjes blijven lastig. Dit geldt voor ons beiden. Ik ben veranderd en daarmee dus ook onze relatie. We moeten dit beiden accepteren en dat is een lastige zoektocht, die met vallen en opstaan verloopt.”

Hoopvol

“De gevolgen van mijn hersenletsel zijn er levenslang en ik moet blijven doseren. Het lukt steeds beter. Soms ga ik over mijn grenzen, omdat ik iets heel graag wil doen of vind dat het niet anders kan. Maar ik heb weer vertrouwen in wie ik ben en ik weet ook beter hoe ik in mijn eigen bubbel weer rust kan vinden. Dat zorgt voor sneller herstel. Ik kijk wisselend maar zeker ook hoopvol naar de toekomst.”

Over de auteur, Jeannette Heijting (65) Jeannette kreeg in 2009 twee herseninfarcten en heeft als gevolg daarvan niet-aangeboren hersenletsel. Ze volgde twee modules van Hersenz en kreeg stap voor stap weer regie over haar leven. Als ervaringsdeskundige en auteur zet ze zich in om de (onzichtbare) gevolgen van hersenletsel beter bekend te maken, zodat er meer begrip ontstaat. Dit doet ze door haar eigen verhaal en de verhalen van lotgenoten en naasten naar buiten te brengen.