Hersenz biedt behandeling op maat. Dat betekent bij Sjaak van Oostrom dat de buurt, de politie en de parochie weten waarom hij soms door het lint gaat. Ze trekken intensief samen op.

Negentien was Sjaak toen hij bij een brommerongeluk met zijn hoofd tegen de stoeprand knalde. Door zijn frontale hersenletsel kan Sjaak zijn emoties en impulsen niet goed beheersen, heeft hij moeite met onverwachte situaties en is hij overgevoelig voor geluiden. Als Sjaak binnen zit en hij hoort de poten van het konijn van de buurvrouw tegen het hok slaan, kan hij zomaar ontploffen. Soms blijft het niet bij vloeken en tieren. Een buurman bleef laatst veel te lang op de bel drukken. Toen gaf Sjaak hem een zetje waardoor de oude man viel. Wéér politie in de straat.

Sjaak voelt zich buitengesloten: “Bij mensen met gebrekkige ledenmaten zie je wat er aan de hand is. Ik kom goed over, maar ben geen sodemieter waard. Dan word je als uitschot behandeld. Daarom wil ik mijn verhaal vertellen. Om wat te doen voor mensen die hetzelfde hebben. Want we worden voor minder aangezien maar hebben meer nodig om op het rechte pad te blijven.” Zijn grootste wens is dat het onbegrip bij de mensen verdwijnt.  

Eenzaam

Sinds anderhalf jaar werkt Margaret Boerlage, behandelaar van Hersenz, intensief samen met de ambulant begeleider, de wijkagent en de parochie om het leefbaar te maken. Met Margaret praat Sjaak over wat hem dwars zit en wat nodig is om het beter te krijgen. ‘’Eigenlijk ben je een sociale man en wil je mensen helpen. Je hebt jarenlang voor je buurvrouwen de vuilnisbakken buiten gezet. Maar je voelt je onbegrepen.”Sjaak is eenzaam. Het onbegrip frustreert hem. ‘’Door mijn toestand bots ik meer met mensen. Als iemand eens voor één dag in mijn schoenen kon staan om te ervaren hoe het is om hersenletsel te hebben. Ik heb er niet om gevraagd zo door het leven te moeten, maar probeer er het beste van te maken. Dat is een zware klus, elke dag weer.”

Aan het onbegrip in de omgeving heeft Margaret veel gedaan. “Ik ben gaan uitleggen wat Sjaak heeft meegemaakt en waardoor zijn gedrag wordt veroorzaakt. Er is nu veel meer begrip. Jammer dat zulke gesprekken niet eerder gevoerd zijn. Sjaak verdient een andere benadering. Als mensen de juiste kennis hadden gehad, had het niet zo hoeven escaleren.” Karel is vanuit de parochie betrokken. “Een paar jaar geleden escaleerde het continu. Soms wordt het Sjaak te veel en loopt het uit op vechten. Iedereen zat ermee. Sjaak zelf, maar ook de buurt, de politie en de overheid. Niemand kan het alleen oplossen. De behandelaar niet, want die kent zijn omgeving niet. Wij als medeparochianen en buurtgenoten niet, want wij weten niet wat zich afspeelt in Sjaaks hoofd. En op de politie wordt Sjaak snel boos.”

Met elkaar maakten ze een plan. Margaret heeft kennis van hersenletsel en weet waar Sjaak mee worstelt. Sjaak en Margaret voeren veel gesprekken, doelgericht, stapsgewijs, toewerkend naar een betere leefsituatie. “Dat lukt, er is vertrouwen. En ik heb contact met mensen in de wijk. Als het onrustig dreigt te worden, ga ik langs bij Sjaak of spreek ik ouders aan als kinderen hem treiteren”, zegt Karel.   

Wijkagent

Victor van Straten is als wijkagent het vaste aanspreekpunt. Sjaak zelf ziet het contact als ‘noodzakelijk kwaad’. Sjaak: ‘’Het mooiste was geweest als we elkaar nooit hadden hoeven leren kennen, maar ik begrijp dat Victor ook gewoon zijn werk probeert te doen en heb daar respect voor.” De wijkagent zelf constateert vooruitgang: “Ik merk dat de inzet vanuit de politie richting Sjaak minder is geworden en dat Sjaak wat beter in zijn vel zit. Volgens mij komt dit mede door de intensieve behandeling. Persoonlijk denk ik dat deze werkwijze geschikt is om elders in te zetten.”

Karel: “Als je zo samen optrekt richting Sjaak en richting de buurt zie je een duidelijke verbetering. Sjaak wordt rustiger, hij ziet dat mensen naar hem luisteren en hem zien staan, en dat hij vanuit de zorg wordt geholpen. Nu proberen we hem wat meer te betrekken, zodat hij er weer bij hoort. Hij houdt van tuinieren, en daar kan straks in het voorjaar misschien wat mee. Kijk, de schade in zijn hoofd kun je niet genezen maar we kunnen het wel leefbaarder maken met elkaar.”

Winst:

  • Minder escalaties in de buurt
  • Minder maatschappelijke overlast
  • Minder politie-inzet

 

 

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Hersenletsel na hersentumor

Leyna (31) overleefde twee hersenoperaties in verband met een hersentumor en epilepsie. Daarna werd ze erg angstig en depressief. Ze heeft erg veel moeite gehad om de juiste ondersteuning te vinden. “Ik paste nooit in een hulpgroep en vertrouwde hulp niet meer.” Passende zorg voor jonge mensen met hersenletsel is belangrijk.

'Het is wat het is'

Judith den Bleijker volgde verschillende onderdelen van Hersenz. Na een lange weg kan ze langzaamaan weer positief naar het leven kijken. "Ik kan nu zeggen dat ik zover ben dat ik mijn situatie aanvaard zoals deze is. Het is wat het is.”

Het verhaal van Jordy

Jordy (20) kreeg een hersenbloeding terwijl hij een voetbalwedstrijd bijwoonde van zijn favoriete club Cambuur. Een slimme, levendige knul die na zijn hersenletsel de bank niet meer afkwam en in een depressie belandde. "Door Hersenz stel ik minder dingen uit en maak ik nu een goede planning. Ik ga ook beter om met mijn initiatief-verlies."

Onbestorven weduwe

Hersenletsel krijg je niet alleen. De impact op partners is enorm. “Het is heel zwaar om iedere dag weer voor een man te zorgen die hersenletsel heeft”, vertelt Pia Hoogendam.

Weer plezier in het leven

Gauke Halbersma (nu 59 jaar) werd in januari 2013 onwel in de auto. Hij volgde anderhalf jaar het programma van Hersenz. Gauke heeft weer plezier in zijn leven.

Pagina's