Hersenz biedt behandeling op maat. Dat betekent bij Sjaak van Oostrom dat de buurt, de politie en de parochie weten waarom hij soms door het lint gaat. Ze trekken intensief samen op.

Negentien was Sjaak toen hij bij een brommerongeluk met zijn hoofd tegen de stoeprand knalde. Door zijn frontale hersenletsel kan Sjaak zijn emoties en impulsen niet goed beheersen, heeft hij moeite met onverwachte situaties en is hij overgevoelig voor geluiden. Als Sjaak binnen zit en hij hoort de poten van het konijn van de buurvrouw tegen het hok slaan, kan hij zomaar ontploffen. Soms blijft het niet bij vloeken en tieren. Een buurman bleef laatst veel te lang op de bel drukken. Toen gaf Sjaak hem een zetje waardoor de oude man viel. Wéér politie in de straat.

Sjaak voelt zich buitengesloten: “Bij mensen met gebrekkige ledenmaten zie je wat er aan de hand is. Ik kom goed over, maar ben geen sodemieter waard. Dan word je als uitschot behandeld. Daarom wil ik mijn verhaal vertellen. Om wat te doen voor mensen die hetzelfde hebben. Want we worden voor minder aangezien maar hebben meer nodig om op het rechte pad te blijven.” Zijn grootste wens is dat het onbegrip bij de mensen verdwijnt.  

Eenzaam

Sinds anderhalf jaar werkt Margaret Boerlage, behandelaar van Hersenz, intensief samen met de ambulant begeleider, de wijkagent en de parochie om het leefbaar te maken. Met Margaret praat Sjaak over wat hem dwars zit en wat nodig is om het beter te krijgen. ‘’Eigenlijk ben je een sociale man en wil je mensen helpen. Je hebt jarenlang voor je buurvrouwen de vuilnisbakken buiten gezet. Maar je voelt je onbegrepen.”Sjaak is eenzaam. Het onbegrip frustreert hem. ‘’Door mijn toestand bots ik meer met mensen. Als iemand eens voor één dag in mijn schoenen kon staan om te ervaren hoe het is om hersenletsel te hebben. Ik heb er niet om gevraagd zo door het leven te moeten, maar probeer er het beste van te maken. Dat is een zware klus, elke dag weer.”

Aan het onbegrip in de omgeving heeft Margaret veel gedaan. “Ik ben gaan uitleggen wat Sjaak heeft meegemaakt en waardoor zijn gedrag wordt veroorzaakt. Er is nu veel meer begrip. Jammer dat zulke gesprekken niet eerder gevoerd zijn. Sjaak verdient een andere benadering. Als mensen de juiste kennis hadden gehad, had het niet zo hoeven escaleren.” Karel is vanuit de parochie betrokken. “Een paar jaar geleden escaleerde het continu. Soms wordt het Sjaak te veel en loopt het uit op vechten. Iedereen zat ermee. Sjaak zelf, maar ook de buurt, de politie en de overheid. Niemand kan het alleen oplossen. De behandelaar niet, want die kent zijn omgeving niet. Wij als medeparochianen en buurtgenoten niet, want wij weten niet wat zich afspeelt in Sjaaks hoofd. En op de politie wordt Sjaak snel boos.”

Met elkaar maakten ze een plan. Margaret heeft kennis van hersenletsel en weet waar Sjaak mee worstelt. Sjaak en Margaret voeren veel gesprekken, doelgericht, stapsgewijs, toewerkend naar een betere leefsituatie. “Dat lukt, er is vertrouwen. En ik heb contact met mensen in de wijk. Als het onrustig dreigt te worden, ga ik langs bij Sjaak of spreek ik ouders aan als kinderen hem treiteren”, zegt Karel.   

Wijkagent

Victor van Straten is als wijkagent het vaste aanspreekpunt. Sjaak zelf ziet het contact als ‘noodzakelijk kwaad’. Sjaak: ‘’Het mooiste was geweest als we elkaar nooit hadden hoeven leren kennen, maar ik begrijp dat Victor ook gewoon zijn werk probeert te doen en heb daar respect voor.” De wijkagent zelf constateert vooruitgang: “Ik merk dat de inzet vanuit de politie richting Sjaak minder is geworden en dat Sjaak wat beter in zijn vel zit. Volgens mij komt dit mede door de intensieve behandeling. Persoonlijk denk ik dat deze werkwijze geschikt is om elders in te zetten.”

Karel: “Als je zo samen optrekt richting Sjaak en richting de buurt zie je een duidelijke verbetering. Sjaak wordt rustiger, hij ziet dat mensen naar hem luisteren en hem zien staan, en dat hij vanuit de zorg wordt geholpen. Nu proberen we hem wat meer te betrekken, zodat hij er weer bij hoort. Hij houdt van tuinieren, en daar kan straks in het voorjaar misschien wat mee. Kijk, de schade in zijn hoofd kun je niet genezen maar we kunnen het wel leefbaarder maken met elkaar.”

Winst:

  • Minder escalaties in de buurt
  • Minder maatschappelijke overlast
  • Minder politie-inzet

 

 

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Uit de schulden

Paul werkte als begeleider in de zorg maar door zijn hersenletsel kon hij zijn werk en de onregelmatige diensten niet meer aan. Paul en zijn vrouw belandden in de schulden én in een depressie. Daar krabbelen ze aardig uit op.

Ver gekomen

Natascha volgde alle modules van Hersenz en was daar bijna anderhalf jaar mee bezig. Dat was keihard werken en zeker niet altijd makkelijk. “Ze hebben me flink achter de broek gezeten.”

Willy durft weer naar buiten

“Als ik snel praat, plakken de woorden verkeerd”, vertelt Willy. Ze nam deel aan een behandelgroep voor mensen met afasie. Sinds 2015 heeft Hersenz een behandelprogramma speciaal voor mensen met afasie. Voor het eerst sinds jaren durft Willy weer naar buiten.

Hans overwon depressie

Een verlamde rechterarm, een gebroken schouderblad, een klaplong en een gebroken kaak. Zwaar gehavend was het lichaam van Hans Schoonen nadat hij onderuit gegaan was met zijn motor en vervolgens door een auto werd overreden. Na anderhalf week besloot Hans dat zijn botten thuis ook prima konden helen en verliet hij het ziekenhuis.

Els heeft weer grip op energie

Els kreeg een beroerte waar ze snel van opknapte. Maar na enkele maanden was ze doodop. Door Hersenz heeft ze grip gekregen op haar energie.

Pagina's