Judith den Bleijker volgde verschillende onderdelen van Hersenz. Na een lange weg kan ze langzaamaan weer positief naar het leven kijken. 

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Op een zonnige Koningsdag in 2015 schoot de 57 jarige Judith den Bleijker met het voorwiel van haar fiets in een te diep ingegraven putdeksel. Ze viel met haar hoofd op de grond. Het zou haar leven voorgoed veranderen.

Niet-aangeboren hersenletsel

“Van het ongeluk herinner ik me niks meer. Ik had een schedelbasisfractuur en zowel links als rechts een slagaderlijke bloeding in mijn hersenen. Na twee weken ziekenhuis ging ik naar revalidatiecentrum Rijndam. Hier zat ik tussen allemaal mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Ik vond het zo erg voor ze. Ik dacht dat het niet voor mij gold. Ik ging er vanuit dat ik na de zomervakantie wel weer voor de klas zou staan

Maar na de vakantie bleek dat dit niet ging. Als ze me bij de revalidatie uitlegden hoe ik iets thuis moest doen, dan snapte ik dat. Maar als ze me een week later ernaar vroegen, wist ik het niet meer. Het was net of het kwartje niet meer viel.Ik moest iedere dag weer wennen aan alles. Iedere dag beleefde ik alles weer opnieuw. Ik dacht dat ik gek aan het worden was.”

Verlammingen

Via zorgorganisatie Middin kwam ze in aanraking met Hersenz. Om een thuisbehandelaar te krijgen moest ze deelnemen aan de groepstraining ‘Omgaan met veranderingen’.  “Ik zat tussen mensen met verlammingen als gevolg van een herseninfarct of –bloeding. Ik dacht: wat doe ik hier? Met mij was lichamelijk toch niks mis? Ik zou ze wel eens laten zien dat ik weer gewoon beter werd.

We kregen een lesmap die we samen doornamen. Vanaf de eerste regel was ik met stomheid geslagen. Dat boek leek over mij te gaan. Er stond letterlijk beschreven wat ik iedere dag meemaakte. Het was voor mij enorm confronterend. Alsof ik toen pas doorkreeg dat ik hersenletsel had en dat ik nooit meer de oude zou worden. Daar had ik het heel erg moeilijk mee.”

Confronterend

Judith voelde wel dat ze op haar plek zat bij Hersenz. “In de groep begrepen we elkaar. We hoefde niets uit te leggen, we maakten hetzelfde mee. Het was confronterend maar ook steunend. Aan mij zag je niks, maar ik had dezelfde beperking als de mensen met een verlamming.”

“Bij Hersenz ben ik me bewust geworden van mijn situatie. Hier heb ik voor het eerst ervaren: mijn hersenletsel gaat niet meer over, maar ik kan er wel mee leren leven. We kijken in de groep vooral naar wat we nog wel kunnen. We kijken naar de positieve dingen en proberen weer te genieten van het leven.

Ik had vroeger graag alles onder controle. In mijn klas ging alles op mijn manier. Dat lukt niet meer en daar heb ik nog wel eens flink de pest over in. Ik word nooit meer de oude Judith. Ook mijn man en kinderen hebben moeten accepteren dat ze een partner en moeder hebben die niet meer voor de klas staat, maar waar ze af en toe voor moeten zorgen. Dat doet me nog steeds pijn, maar ik kan nu ook zien hoe ik bof met mijn familie. Ik kan nu zeggen dat ik zover ben dat ik mijn situatie aanvaard zoals deze is. Het is wat het is.”

Ter afsluiting wil Judith nog kwijt dat ze hoopt dat huisartsen en revalidatieartsen mensen met hersenletsel doorverwijzen naar Hersenz. “Want geloof me, als je thuis bent dan begint het pas!”

 

 

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
De vergeetachtigheid van Liesbeth

Een interview met Liesbeth maakt direct duidelijk waar ze last van heeft. Op veel vragen weet ze het antwoord niet meer of heeft ze de hulp nodig van haar man. Liesbeth kampt namelijk met ernstige geheugenproblemen als gevolg van haar hersenletsel. Maar door een vaste dagstructuur en het steeds herhalen van alle handelingen, lukt het Liesbeth steeds beter vaardigheden zelfstandig uit te voeren.

'Ik ben gegroeid'

Hoe ervaren deelnemers het programma Hersenz? We bezoeken hiervoor een groep in Terborg, die bestaat uit de deelnemers Magda te Kamp, Theo Aaldering, Astrid Salemink en Maureen Lapré. De trainers zijn Krista Richter en Marieke van der Zouwen. We bezoeken de twaalfde bijeenkomst van de groep.

'Het is een rouwproces'

Voor veel mensen is het bespreken van seksuele problemen na hersenletsel ongemakkelijk. Niet voor Rob (59). “Ik heb geen moeite om erover te praten”, zegt hij. Rob krijgt wel een erectie maar kan niet klaarkomen omdat het centrum dat het orgasme regelt in zijn brein beschadigd is.

'Grip op mijn leven'

Het gebeurde op Valentijnsdag 2012. Rien Groenewegen zal die datum nooit vergeten. “Op die dag kreeg ik een cadeautje in de vorm van een herseninfarct. Na mijn revalidatie was ik alles kwijt. Ik was vooral boos.” Zijn begeleider wees Rien op Hersenz, een behandelprogramma voor volwassenen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). ''Ik heb nu weer grip op mijn leven.''

'Ik wil vooruit'

Dat heel normale dingen niet meer vanzelfsprekend zijn en dat je afhankelijk bent van anderen. Dat vindt Ans Meyboom het meest confronterend. ”Anderen zeggen al gauw: ‘het komt wel goed’ of ‘het valt wel mee’ maar voor mij voelt het alsof ik de controle verlies. Met de behandeling van Hersenz geef ik de dingen een plekje en krijg ik nieuwe inzichten. En dat helpt.”

Pagina's