Judith den Bleijker volgde verschillende onderdelen van Hersenz. Na een lange weg kan ze langzaamaan weer positief naar het leven kijken. 

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Op een zonnige Koningsdag in 2015 schoot de 57 jarige Judith den Bleijker met het voorwiel van haar fiets in een te diep ingegraven putdeksel. Ze viel met haar hoofd op de grond. Het zou haar leven voorgoed veranderen.

Niet-aangeboren hersenletsel

“Van het ongeluk herinner ik me niks meer. Ik had een schedelbasisfractuur en zowel links als rechts een slagaderlijke bloeding in mijn hersenen. Na twee weken ziekenhuis ging ik naar revalidatiecentrum Rijndam. Hier zat ik tussen allemaal mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Ik vond het zo erg voor ze. Ik dacht dat het niet voor mij gold. Ik ging er vanuit dat ik na de zomervakantie wel weer voor de klas zou staan

Maar na de vakantie bleek dat dit niet ging. Als ze me bij de revalidatie uitlegden hoe ik iets thuis moest doen, dan snapte ik dat. Maar als ze me een week later ernaar vroegen, wist ik het niet meer. Het was net of het kwartje niet meer viel.Ik moest iedere dag weer wennen aan alles. Iedere dag beleefde ik alles weer opnieuw. Ik dacht dat ik gek aan het worden was.”

Verlammingen

Via zorgorganisatie Middin kwam ze in aanraking met Hersenz. Om een thuisbehandelaar te krijgen moest ze deelnemen aan de groepstraining ‘Omgaan met veranderingen’.  “Ik zat tussen mensen met verlammingen als gevolg van een herseninfarct of –bloeding. Ik dacht: wat doe ik hier? Met mij was lichamelijk toch niks mis? Ik zou ze wel eens laten zien dat ik weer gewoon beter werd.

We kregen een lesmap die we samen doornamen. Vanaf de eerste regel was ik met stomheid geslagen. Dat boek leek over mij te gaan. Er stond letterlijk beschreven wat ik iedere dag meemaakte. Het was voor mij enorm confronterend. Alsof ik toen pas doorkreeg dat ik hersenletsel had en dat ik nooit meer de oude zou worden. Daar had ik het heel erg moeilijk mee.”

Confronterend

Judith voelde wel dat ze op haar plek zat bij Hersenz. “In de groep begrepen we elkaar. We hoefde niets uit te leggen, we maakten hetzelfde mee. Het was confronterend maar ook steunend. Aan mij zag je niks, maar ik had dezelfde beperking als de mensen met een verlamming.”

“Bij Hersenz ben ik me bewust geworden van mijn situatie. Hier heb ik voor het eerst ervaren: mijn hersenletsel gaat niet meer over, maar ik kan er wel mee leren leven. We kijken in de groep vooral naar wat we nog wel kunnen. We kijken naar de positieve dingen en proberen weer te genieten van het leven.

Ik had vroeger graag alles onder controle. In mijn klas ging alles op mijn manier. Dat lukt niet meer en daar heb ik nog wel eens flink de pest over in. Ik word nooit meer de oude Judith. Ook mijn man en kinderen hebben moeten accepteren dat ze een partner en moeder hebben die niet meer voor de klas staat, maar waar ze af en toe voor moeten zorgen. Dat doet me nog steeds pijn, maar ik kan nu ook zien hoe ik bof met mijn familie. Ik kan nu zeggen dat ik zover ben dat ik mijn situatie aanvaard zoals deze is. Het is wat het is.”

Ter afsluiting wil Judith nog kwijt dat ze hoopt dat huisartsen en revalidatieartsen mensen met hersenletsel doorverwijzen naar Hersenz. “Want geloof me, als je thuis bent dan begint het pas!”

 

 

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Willy durft weer naar buiten

“Als ik snel praat, plakken de woorden verkeerd”, vertelt Willy. Ze nam deel aan een behandelgroep voor mensen met afasie. Sinds 2015 heeft Hersenz een behandelprogramma speciaal voor mensen met afasie. Voor het eerst sinds jaren durft Willy weer naar buiten.

Hans overwon depressie

Een verlamde rechterarm, een gebroken schouderblad, een klaplong en een gebroken kaak. Zwaar gehavend was het lichaam van Hans Schoonen nadat hij onderuit gegaan was met zijn motor en vervolgens door een auto werd overreden. Na anderhalf week besloot Hans dat zijn botten thuis ook prima konden helen en verliet hij het ziekenhuis.

Els heeft weer grip op energie

Els kreeg een beroerte waar ze snel van opknapte. Maar na enkele maanden was ze doodop. Door Hersenz heeft ze grip gekregen op haar energie.

Monica over overprikkeling

“Laatst hoorde ik mijn dochter zeggen: mijn moeder hield zo van muziek en trommelen, van de stad ingaan en drukte. Daar houd ik nog steeds van maar ik kan het niet meer aan.’’ Doodmoe wordt ze ervan.

Maximaal leven

Klussen, voetballen en muziek draaien: dat waren enkele van Wils favoriete voormalige hobby’s. Daarnaast was hij enthousiast bestuurslid van de plaatselijke voetbalclub. Tot hij 54 jaar oud werd. Op die leeftijd belandde hij door een herseninfarct namelijk van de ene op de andere dag in een rolstoel.

Pagina's