Judith den Bleijker volgde verschillende onderdelen van Hersenz. Na een lange weg kan ze langzaamaan weer positief naar het leven kijken. 

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Op een zonnige Koningsdag in 2015 schoot de 57 jarige Judith den Bleijker met het voorwiel van haar fiets in een te diep ingegraven putdeksel. Ze viel met haar hoofd op de grond. Het zou haar leven voorgoed veranderen.

Niet-aangeboren hersenletsel

“Van het ongeluk herinner ik me niks meer. Ik had een schedelbasisfractuur en zowel links als rechts een slagaderlijke bloeding in mijn hersenen. Na twee weken ziekenhuis ging ik naar revalidatiecentrum Rijndam. Hier zat ik tussen allemaal mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Ik vond het zo erg voor ze. Ik dacht dat het niet voor mij gold. Ik ging er vanuit dat ik na de zomervakantie wel weer voor de klas zou staan

Maar na de vakantie bleek dat dit niet ging. Als ze me bij de revalidatie uitlegden hoe ik iets thuis moest doen, dan snapte ik dat. Maar als ze me een week later ernaar vroegen, wist ik het niet meer. Het was net of het kwartje niet meer viel.Ik moest iedere dag weer wennen aan alles. Iedere dag beleefde ik alles weer opnieuw. Ik dacht dat ik gek aan het worden was.”

Verlammingen

Via zorgorganisatie Middin kwam ze in aanraking met Hersenz. Om een thuisbehandelaar te krijgen moest ze deelnemen aan de groepstraining ‘Omgaan met veranderingen’.  “Ik zat tussen mensen met verlammingen als gevolg van een herseninfarct of –bloeding. Ik dacht: wat doe ik hier? Met mij was lichamelijk toch niks mis? Ik zou ze wel eens laten zien dat ik weer gewoon beter werd.

We kregen een lesmap die we samen doornamen. Vanaf de eerste regel was ik met stomheid geslagen. Dat boek leek over mij te gaan. Er stond letterlijk beschreven wat ik iedere dag meemaakte. Het was voor mij enorm confronterend. Alsof ik toen pas doorkreeg dat ik hersenletsel had en dat ik nooit meer de oude zou worden. Daar had ik het heel erg moeilijk mee.”

Confronterend

Judith voelde wel dat ze op haar plek zat bij Hersenz. “In de groep begrepen we elkaar. We hoefde niets uit te leggen, we maakten hetzelfde mee. Het was confronterend maar ook steunend. Aan mij zag je niks, maar ik had dezelfde beperking als de mensen met een verlamming.”

“Bij Hersenz ben ik me bewust geworden van mijn situatie. Hier heb ik voor het eerst ervaren: mijn hersenletsel gaat niet meer over, maar ik kan er wel mee leren leven. We kijken in de groep vooral naar wat we nog wel kunnen. We kijken naar de positieve dingen en proberen weer te genieten van het leven.

Ik had vroeger graag alles onder controle. In mijn klas ging alles op mijn manier. Dat lukt niet meer en daar heb ik nog wel eens flink de pest over in. Ik word nooit meer de oude Judith. Ook mijn man en kinderen hebben moeten accepteren dat ze een partner en moeder hebben die niet meer voor de klas staat, maar waar ze af en toe voor moeten zorgen. Dat doet me nog steeds pijn, maar ik kan nu ook zien hoe ik bof met mijn familie. Ik kan nu zeggen dat ik zover ben dat ik mijn situatie aanvaard zoals deze is. Het is wat het is.”

Ter afsluiting wil Judith nog kwijt dat ze hoopt dat huisartsen en revalidatieartsen mensen met hersenletsel doorverwijzen naar Hersenz. “Want geloof me, als je thuis bent dan begint het pas!”

 

 

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
Hersenletsel na hersentumor

Leyna (31) overleefde twee hersenoperaties in verband met een hersentumor en epilepsie. Daarna werd ze erg angstig en depressief. Ze heeft erg veel moeite gehad om de juiste ondersteuning te vinden. “Ik paste nooit in een hulpgroep en vertrouwde hulp niet meer.” Passende zorg voor jonge mensen met hersenletsel is belangrijk.

Het verhaal van Jordy

Jordy (20) kreeg een hersenbloeding terwijl hij een voetbalwedstrijd bijwoonde van zijn favoriete club Cambuur. Een slimme, levendige knul die na zijn hersenletsel de bank niet meer afkwam en in een depressie belandde. "Door Hersenz stel ik minder dingen uit en maak ik nu een goede planning. Ik ga ook beter om met mijn initiatief-verlies."

Onbestorven weduwe

Hersenletsel krijg je niet alleen. De impact op partners is enorm. “Het is heel zwaar om iedere dag weer voor een man te zorgen die hersenletsel heeft”, vertelt Pia Hoogendam.

Weer plezier in het leven

Gauke Halbersma (nu 59 jaar) werd in januari 2013 onwel in de auto. Hij volgde anderhalf jaar het programma van Hersenz. Gauke heeft weer plezier in zijn leven.

Uit de schulden

Paul werkte als begeleider in de zorg maar door zijn hersenletsel kon hij zijn werk en de onregelmatige diensten niet meer aan. Paul en zijn vrouw belandden in de schulden én in een depressie. Daar krabbelen ze aardig uit op.

Pagina's