Een verlamde rechterarm, een gebroken schouderblad, een klaplong en een gebroken kaak. Zwaar gehavend was het lichaam van Hans Schoonen nadat hij onderuit gegaan was met zijn motor en vervolgens door een auto werd overreden. Na anderhalf week besloot Hans dat zijn botten thuis ook prima konden helen en verliet hij het ziekenhuis.

Depressief

Vrij snel daarna raakte Hans depressief. “Ik zag het leven niet meer zitten. Ik wilde eruit stappen. Vaak dacht ik: ‘had die man me maar doodgereden’. Mijn vrouw Marionne heeft als een havik over me gewaakt om ervoor te zorgen dat ik geen verkeerde dingen deed. Ze was echt bang dat ze mij zou verliezen.”

Cognitief onderzoek

Zijn revalidatietraject duurde anderhalf jaar en was gericht op lichamelijk herstel. Aan het einde van de revalidatie viel het de ergotherapeut op dat Hans hetzelfde verhaal meerdere keren vertelde. “Toen is mijn medisch dossier bekeken. Daarin stond dat ik bloed in mijn hersenstam heb gehad en een hersenkneuzing. Er is toen cognitief onderzoek gedaan waaruit bleek dat ik hersenletsel had opgelopen.”

Twee jaar lang probeerde Hans op zijn werk bij de nationale politie in Driebergen op zijn oude niveau te komen. Hans was senior systeembeheerder en reed vijf dagen per week heen en weer van Eindhoven naar Driebergen. “Dat ging helemaal mis. Ik stortte totaal in.”

Omgaan met veranderingen

Begin 2016, ruim vijf jaar na zijn ongeval, startte Hans met Hersenz in Eindhoven. “Ik zie weer licht aan het einde van de tunnel.” Hans volgde onder andere de module Omgaan met veranderingen. Hij vond er erkenning voor zijn rouw en voor het verlies dat hij als gevolg van zijn hersenletsel op zoveel gebieden ervaart.

“Ik ben nog steeds niet de vrolijkste hoor. Mijn lichaam zal het nooit meer helemaal doen. Ik vind het moeilijk om daar echt in te berusten. Ik had een bijna fotografisch geheugen, dat is helemaal weg. Ik was iemand die volop genoot van het leven en aangenaam in de omgang was. Nu ben ik stiller, teruggetrokkener en kan ik heel venijnig uit de hoek komen. Vroeger kon niemand me op de kast jagen, nu zit ik daar geregeld.”

Verwerking

Hans en zijn vrouw hebben veel baat gehad bij de behandeling thuis. “Mijn vrouw kan nu met iemand praten over wat er allemaal gebeurd is de afgelopen vijf jaar. Ze wordt geholpen bij de verwerking daarvan. Dat is echt fijn voor haar.” Ook leerden Hans en zijn vrouw beter de signalen kennen die aangeven dat bij Hans weer naar een depressie neigt. “Mijn vrouw is mijn barometer. Die merkt nog sneller dan ik zelf dat ik weer somber aan het worden ben. Dan verzorg ik me slechter, trek ik me terug. We weten nu op welke knoppen we moeten drukken om te voorkomen dat ik verder de depressie in zink.”

Bij Hersenz leerde Hans ook beter zijn grenzen aan te geven en hij kan beter verwoorden wat hij mankeert. “Daardoor heb ik bij de bedrijfsarts en mijn werkgever beter uit kunnen leggen wat er aan de hand is. Sinds juli 2016 ben ik voor 23,5 procent afgekeurd, ik werk minder uren en op een lager niveau. Ik ga twee dagen per week naar Driebergen. De andere twee dagen werk ik in Eindhoven. Dat is voor mij het maximaal haalbare.”

Toeren

Voor zijn motorongeluk was Hans een echte sporter. Hij maakte graag huttentochten in de bergen. “Maar helaas is echt sporten is voor mij niet meer mogelijk vanwege mijn verlamde arm en kapotte knie.” Voor het bewegingsprogramma van Hersenz was hij best moeilijk te motiveren. Nu zwemt Hans iedere maandagavond, vooral ter ontspanning. Maar écht in beweging komen, dat doet hij nog het liefst op zijn motor. “Ik heb na nu een aangepaste motor. Als mijn vrouw ziet dat ik weer begin te somberen, zegt ze vaak: Hans, ‘ga even lekker sturen’. Even lekker buiten en rondje toeren, dat doet me écht goed.”  

De professional: Iris Versteijnen

‘Niemand begrijpt mij’, ‘voor mij hoeft het leven zo niet meer’, ‘dat lukt mij toch nooit meer’.  Regelmatig hoor ik cliënten dit soort uitspraken doen. Als behandelaar van Hersenz zie ik dat veel mensen kampen met sombere gevoelens. Dat kan zich op verschillende manieren uiten. Cliënten geven aan dat ze veel piekeren, slecht slapen en zich meer terugtrekken. Sommigen gaan juist meer doen en zoeken afleiding om niet te hoeven piekeren. Dat kan weer voor overbelasting zorgen. Anderen zijn snel overprikkeld, hebben een kort lontje of kunnen geen beslissingen meer nemen.

oorzaken

Door hersenletsel kun je passiever worden, minder vrolijk zijn en minder zin hebben in activiteiten. Door vermoeidheid kom je niet meer toe aan de dingen die je eigenlijk leuk vindt zoals sporten, sociale contacten of hobby’s. Dit laatste kan zo ver gaan dat mensen alleen nog activiteiten doen die ‘moeten’. Ook relatieproblemen of minder zin in seks hebben, kunnen het gevolg zijn van hersenletsel en daarmee een oorzaak voor somberheid of depressie zijn. 

rouwverwerking

In de modules Omgaan met veranderingen, Grip op je energie en Behandeling thuis komt het thema veranderende emoties, waaronder somberheid en depressie, geregeld aan de orde. Bij Hersenz besteden we veel aandacht aan rouwverwerking. We staan stil bij het verlies dat iemand ervaart door zijn hersenletsel. Cliënten hebben veel steun aan elkaar. Ze ervaren dat ze niet de enige zijn bij wie werken of een gezellige moeder zijn niet meer altijd lukt. We werken aan een positief zelfbeeld. Zo ervaar je dat je ook na je hersenletsel nog de moeite waard bent, ook al kun je niet meer hetzelfde. We leren negatieve gedachten te herkennen en om te zetten in positieve gedachten. Ook kijken we hoe je weer een positieve invulling kunt geven aan je leven. Soms is het nodig om ter ondersteuning medicatie (antidepressiva) te gebruiken. Als dat zo is verwijzen we door naar de huisarts en soms naar een gespecialiseerde neuro-psychiater.  Als Hersenz-behandelaar kom ik ook bij de mensen thuis. Daar zie ik dat er twee dingen heel belangrijk zijn om uit de depressie en somberheid te komen: familie en vrienden die de persoon met hersenletsel steunen (hoe moeilijk dat soms ook is) en de wil of de kracht van de persoon zelf om er uit te komen en dingen in het leven of in het gedrag of denken te veranderen.  

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Het is wat het is'

Judit den Bleijker volgde verschillende onderdelen van Hersenz. Na een lange weg kan ze langzaamaan weer positief naar het leven kijken. "Ik kan nu zeggen dat ik zover ben dat ik mijn situatie aanvaard zoals deze is. Het is wat het is.”

Jong en hersenletsel

Jordy (19) kreeg een hersenbloeding terwijl hij een voetbalwedstrijd aan het kijken was. Een slimme, levendige knul die na zijn hersenletsel de bank niet meer afkwam en in een depressie belandde. "Door Hersenz stel ik minder dingen uit en maak ik nu een goede planning. Ik ga ook beter om met mijn initiatief-verlies."

Onbestorven weduwe

Hersenletsel krijg je niet alleen. De impact op partners is enorm. “Het is heel zwaar om iedere dag weer voor een man te zorgen die hersenletsel heeft”, vertelt Pia Hoogendam.

Weer plezier in het leven

Gauke Halbersma (nu 59 jaar) werd in januari 2013 onwel in de auto. Hij volgde anderhalf jaar het programma van Hersenz. Gauke heeft weer plezier in zijn leven.

Uit de schulden

Paul werkte als begeleider in de zorg maar door zijn hersenletsel kon hij zijn werk en de onregelmatige diensten niet meer aan. Paul en zijn vrouw belandden in de schulden én in een depressie. Daar krabbelen ze aardig uit op.

Pagina's