Het jaar 2013 was voor Arnold Steensma ’het verschrikkelijkste jaar’ van zijn leven. Totaal onverwacht verloor hij zijn vrouw. Enkele maanden later werd hij zelf getroffen door een herseninfarct, waarvan hij lang moest revalideren en waardoor hij zijn werk als ambulance-broeder niet meer kon doen.

‘’Ik was in een heel diep gat terechtgekomen’’, vertelt Steensma. “Ik zat thuis en besefte: het wordt nooit meer zoals vroeger. Ik stond er zo goed als alleen voor.’’ Dat was zwaar, met twee puberzonen die hun moeder ongelooflijk miste en die bovendien nu een vader hadden die veel trager van begrip was en sneller vermoeid raakte.

Na veel omwegen kwam Steensma terecht bij Hersenz. Zijn thuisbehandelaar werkte met hem aan zijn depressieve gevoelens en aan een manier om zijn vaderrol weer in te vullen. ‘’De gesprekken hebben mij en mijn gezin heel goed gedaan.”

Administratie 

Ook volgde Arnold de groepsbehandelingen Omgaan met veranderingen, Grip op energie en Denken en Doen.  ‘’De groep is heel belangrijk voor me geweest. Je treft lotgenoten en ziet hoe ieder op zijn eigen manier met zijn infarct of ongeval omgaat”, vertelt Steensma. De veiligheid in de groep zorgde ervoor dat Arnold durfde te vertellen dat hij problemen had met het bijhouden van de administratie. ''Door mijn infarct kon ik het niet meer overzien.’’ Hierop ondernomen zijn behandelaren actie. Arnold krijgt nu ambulante begeleiding, die met hem de administratie op orde brengt.

Huis

De sfeer in huis is beter nu, al blijft het af en toe moeilijk, met twee opgroeiende zonen. ”Zij missen hun moeder, dat is heel logisch, en ik kan geen vader en moeder tegelijk zijn. Maar ze hebben nog wel een huis waar ze altijd terecht kunnen.’’ Zonder de behandeling was dat misschien anders geweest. ‘’Door Hersenz ben ik gewoon op een hele goede manier begeleid.’’

 

 

Interessant? Lees ook deze ervaringsverhalen
'Grip op mijn leven'

Het gebeurde op Valentijnsdag 2012. Rien Groenewegen zal die datum nooit vergeten. “Op die dag kreeg ik een cadeautje in de vorm van een herseninfarct. Na mijn revalidatie was ik alles kwijt. Ik was vooral boos.” Zijn begeleider wees Rien op Hersenz, een behandelprogramma voor volwassenen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). ''Ik heb nu weer grip op mijn leven.''

'Ik wil vooruit'

Dat heel normale dingen niet meer vanzelfsprekend zijn en dat je afhankelijk bent van anderen. Dat vindt Ans Meyboom het meest confronterend. ”Anderen zeggen al gauw: ‘het komt wel goed’ of ‘het valt wel mee’ maar voor mij voelt het alsof ik de controle verlies. Met de behandeling van Hersenz geef ik de dingen een plekje en krijg ik nieuwe inzichten. En dat helpt.”

Sweedy moedert weer

‘’Zonder Hersenz was ik gescheiden en was ik in een verzorgingstehuis beland.’’ Zo ver is het gelukkig niet gekomen, vertelt Sweedy. Op oudejaarsdag 2007 kreeg ze een hartstilstand die gepaard ging met zuurstoftekort. Daardoor raakte ze in een coma. Haar revalidatie duurde vele maanden.

Het is een stuk rustiger in ’t Goy

Hersenz biedt behandeling op maat. Dat betekent bij Sjaak van Oostrom dat de buurt, de politie en de parochie weten waarom hij soms door het lint gaat. Ze trekken intensief samen op.

Marion laat de rolstoel staan

De rolstoel laat ze tegenwoordig staan, de thuiszorg hoeft nog maar één keer in de week te komen in plaats van drie keer. Bovendien gaat ze een dag minder naar de dagbesteding. ‘’Hersenz is echt mijn redding geweest’’, vertelt Marion Koeleman.

Pagina's