13 Januari 2008, we gingen die zondagmiddag nog even squashen, zoals altijd. Ik speelde in de landelijke competitie, trainde vaak maar op zondag was het altijd vrij spelen met elkaar. Mensen buiten de baan horen opeens een hele harde klap en zien mijn voeten stil liggen. De klap is zo alarmerend dat ze van de baan ernaast ook snel komen kijken wat er aan de hand is. Daar lig ik dan. Ik ben blijkbaar uitgegleden en hard met mijn hoofd tegen de muur geslagen.

De aangesnelde mensen ondersteunen mijn arm omdat mijn sleutelbeen gebroken is en houden mijn hoofd stil omdat nog niemand weet wat er aan de hand is. Al vrij snel begin ik vragen te herhalen. Wat is er gebeurd? Ben ik gevallen? Waarom lig ik hier? Ben ik gevallen? Waarom heb ik zo’n pijn? Een vriend vertelt me later dat ikzelf alles onder controle denk te hebben maar voor mijn omgeving is het al snel duidelijk dat er wel meer aan de hand is dan alleen een breuk en een wond aan mijn hoofd. Ze bellen een ambulance.

Ontremming

Ik word op een brancard geladen en richting de uitgang gereden. Blijkbaar vond ik mijn aftocht wel een applaus waard want wanneer we door de kantine komen vraag ik daar om. Geen idee of ik dat ook gekregen heb maar ik weet wel dat het niet echt mijn aard is om applaus te vragen. Hier is misschien al sprake van ontremming. Iets waar ik negen jaar later pas op gewezen wordt tijdens mijn proces om te accepteren dat er wel degelijk iets ernstigs is gebeurd. Ontremming kan ontstaan wanneer er een zwelling of beschadiging in de hersenen plaatsvindt. De sociale omgang gaat afwijken van normaal.

Trauma

In de ambulance vertel ik dat ik 21 jaar ben terwijl ik net 31 ben geworden. Een stap terug in de tijd is ook een goede indicatie voor hersenletsel na een harde klap op het hoofd. De buitenste laag van de hersenen bevatten namelijk de meest recente herinneringen. Wanneer deze laag wordt aangedaan door een trauma, vallen de hersenen terug op oudere herinneringen die dieper liggen.

Ook dit wordt me pas jaren later verteld, niemand die zich dat toen heeft gerealiseerd. Al deze onderdelen helpen me, wel jaren later, om de ware omvang van het ongeval te bevatten. Ik heb het altijd afgedaan als een ongelukje want ach, je zag toch niks aan me. Ik moest van mijzelf gewoon weer mee kunnen draaien in de maatschappij ook al wist ik diep van binnen dat ik niet meer de Willemijn was van voor het ongeluk.

Uiteindelijk gaan mijn hersenen weer informatie opslaan en mag ik twee dagen later weg uit het ziekenhuis en weer naar huis. Maar dan? Hopen dat alles weer normaal wordt? Nou dat werd het niet. Eindeloos heb ik aangemodderd. Waar vind je de juiste hulp? En belangrijker nog, het moet eerst doordringen dat er iets aan de hand is maar dat is behoorlijk lastig als je hersenen niet goed werken!

Willemijn Berkley

Willemijn schrijft over haar hersenletsel en de weg naar acceptatie. Dit is de eerste aflevering in een reeks van zes. 

 

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Met plezier stel ik me even voor

Ik ben Jeannette Heijting, 56 jaar en ik heb niet-aangeboren hersenletsel. Ik ben als ervaringsdeskundige betrokken bij Hersenz. Vanuit deze rol ga ik nu een bijdrage leveren aan de Facebookpagina.

Een last van mijn schouder

Als ik bij Heliomare het behandel- en activeringscentrum binnenloop, vraagt een medewerker of ze me kan helpen. Ze denkt dat ik een nieuwe collega ben, een zakelijke afspraak heb of begeleider ben van iemand. Maar ik kom voor mijzelf, ik ben cliënt ook al is er helemaal niks te zien aan mij.

Afgekeurd en de was doen

Mijn baas en ik nemen op 1 januari 2010 in goed overleg afscheid van elkaar, na twee jaar ziektewet. Het eerste jaar van mijn ongeluk stond in het teken van herstel en heb ik me ook met letterlijk alle energie die ik had en die ik vooral niet had, ingezet om weer terug te keren naar mijn werk. Maar dat ging niet.

Nieuwe kleurplaat

''Je moet leren leven met de gevolgen van je hersenletsel." Helemaal waar. Maar hoe doe je dat, als je niet meer begrijpt wie je bent en waarom je zo doet? Als je in de put van ‘niet meer houden van jezelf’ belandt?

Samen doen

De Herman Wijffels Innovatieprijs 2016 voor de categorie Vitale gemeenschappen en Zorg is gewonnen door….. tromgeroffel…. Hersenz!

Pagina's