‘Wanneer ga je nu eindelijk eens accepteren dat je hersenletsel hebt?’ Deze vraag stelde een vriendin aan mij na een verschrikkelijke huilbui, vijf jaar na mijn twee herseninfarcten. Ik raakte behoorlijk geïrriteerd. Hoezo hersenletsel? Ik was er toch weer! Er was toch niets meer aan mij te zien en ik deed toch ook mijn best om in alles ‘de oude Jeannette’ te zijn. Maar ondertussen nam de oorlog in mijn hoofd toe en raakte ik mezelf helemaal kwijt.

Gelukkig haalde mijn vriendin me over om deel te nemen aan Hersenz. Dit betekende voor mij de ommekeer. Van ontkenning naar herkenning en geleidelijke acceptatie van mijn hersenletsel. Het contact met lotgenoten was hierbij enorm belangrijk! Het onderlinge vertrouwen en het spreken van dezelfde taal. Het écht begrijpen van de vermoeidheid, de frustratie van de beperkingen en de impact van hersenletsel op je relaties. Ik durfde mezelf laagje voor laagje af te pellen en te laten zien hoe het werkelijk met me ging. Van daaruit kon ik mezelf en mijn leven opnieuw vorm leren geven. Mét tips en trucs van mensen die hetzelfde meemaakten! Zo ontstond eindelijk het besef ‘Ik ben goed zoals ik ben, mét hersenletsel!

Nieuwe missie

Voor mij is dit proces het begin geweest van een nieuwe missie. Eentje die vanuit mijn tenen komt! Met veel zelfvertrouwen zet ik me nu in als ervaringsdeskundige niet-aangeboren hersenletsel en tijdens voorlichtingsbijeenkomsten over Hersenz vertel ik mijn persoonlijke verhaal. Hierin laat ik mijn kwetsbaarheid zien én mijn kracht, het verlies én de herontdekking van mijn ik en vooral mijn positieve toekomstbeeld. Professionals krijgen door mijn persoonlijke verhaal een genuanceerder beeld over het leven met hersenletsel na fysiek herstel. Mensen met hersenletsel en hun naasten vinden (h)erkenning en er komen emoties los. ‘Dit gaat over mij’. ‘Je hebt de deur op een grote kier gezet, ik kan hiermee verder’. ‘Ik ben blij dat ik nu kan huilen, dat heb ik nog bijna niet gedaan’. ‘Heel erg bedankt, we zijn zo blij dat we zijn gekomen’.

Acceptatie

In het begin vond ik het best lastig als er tranen kwamen als gevolg van mijn verhaal. Maar inmiddels besef ik dat ik dezelfde spiegel voorhoud als waarin ik van mijn vriendin moest kijken. De spiegel van niet-aangeboren hersenletsel. Genezing is niet aan de orde, je moet manieren vinden om er mee om te gaan. Acceptatie vormt de sleutel. Leren om niet het hersenletsel te zijn, maar om hersenletsel te hebben! Jezelf en je leven mét hersenletsel de moeite waard vinden.
In dit herstelproces kan ervaringsdeskundigheid het verschil maken! Als ervaringsdeskundige bied ik laagdrempelig contact, heb ik ‘recht van spreken’ en niet alleen ‘makkelijk praten’ en kan ik hoop, steun en toekomstperspectief bieden door het delen van mijn eigen herstelervaring. Ik kan een brug bouwen tussen cliënt en professional door nog onuitgesproken gevoelens en gedachten te helpen vertalen naar de juiste woorden.

Ervaringsdeskundigheid als bron van vertrouwen en houvast. Het lijkt me ook binnen het Hersenz-traject een cadeau dat door deelnemers graag wordt uitgepakt!

Jeannette Heijting, ervaringsdeskundige hersenletsel

 

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Afgekeurd en de was doen

Mijn baas en ik nemen op 1 januari 2010 in goed overleg afscheid van elkaar, na twee jaar ziektewet. Het eerste jaar van mijn ongeluk stond in het teken van herstel en heb ik me ook met letterlijk alle energie die ik had en die ik vooral niet had, ingezet om weer terug te keren naar mijn werk. Maar dat ging niet.

Ongeluk zit in een klein hoekje en dan?

13 Januari 2008, we gingen die zondagmiddag nog even squashen, zoals altijd. Ik speelde in de landelijke competitie, trainde vaak maar op zondag was het altijd vrij spelen met elkaar. Mensen buiten de baan horen opeens een hele harde klap en zien mijn voeten stil liggen. Ik ben blijkbaar uitgegleden en hard met mijn hoofd tegen de muur geslagen.

Nieuwe kleurplaat

''Je moet leren leven met de gevolgen van je hersenletsel." Helemaal waar. Maar hoe doe je dat, als je niet meer begrijpt wie je bent en waarom je zo doet? Als je in de put van ‘niet meer houden van jezelf’ belandt?

Samen doen

De Herman Wijffels Innovatieprijs 2016 voor de categorie Vitale gemeenschappen en Zorg is gewonnen door….. tromgeroffel…. Hersenz!

Echt verder

Als interviewer heb ik het voorrecht om te mogen praten met heel veel mensen. Voor Hersenz heb ik de afgelopen twee jaar met tientallen mensen gepraat over hun hersenletsel, de impact die het had op hun eigen leven en dat van hun naasten. Hersenz hielp hen écht verder na hun hersenletsel.

Pagina's