''Je moet leren leven met de gevolgen van je hersenletsel." Helemaal waar. Maar hoe doe je dat, als je niet meer begrijpt wie je bent en waarom je zo doet? Als je in de put van 'niet meer houden van jezelf' belandt?

Ik heb er gezeten, op de bodem van die put. Vijf jaar na mijn twee herseninfarcten was ik mezelf helemaal kwijt. Mijn halfzijdige verlamming was hersteld en ik deed zo ontzettend mijn best… Waarom … lukte het dan allemaal niet meer? Ik had het toen nooit geloofd. Des te trotser ben ik dat ik het, met hulp van Hersenz, toch heb bereikt: ik vind mezelf weer de moeite waard!

Overprikkeling

Vermoeidheid, verminderde flexibiliteit en concentratie, moeite met kiezen en beslissen, overprikkeld raken, een korter lontje, het is er nog steeds. De grootste winst voor mij is dat ik heb geleerd deze beperkingen te herkennen, te aanvaarden en er open over te zijn naar mijn omgeving. Hierdoor ben ik milder voor mezelf geworden en leg ik de lat minder hoog. Niet meer het hele koorweekend aanwezig zijn, inclusief slapen. Nee, halverwege de avond naar huis en de volgende dag voor de lunch weer terug.

Natuurlijk zijn het niet altijd de leukste keuzes en ik ga ook echt nog wel eens (soms bewust) over mijn grenzen heen. Maar juist omdat ik rekening houd met mijn hersenletsel beheerst het me niet meer! Ik heb de regie over mijn leven weer terug; ik bén niet meer mijn hersenletsel, ik héb hersenletsel.

Buiten de lijntjes

Het is een stukje van mijn leven en daarnaast is er ruimte voor zoveel meer. Mijn focus ligt steeds meer op wat ik wél kan! Langzaamaan heb ik een andere kleurplaat voor mezelf gemaakt. Die van ‘de oude Jeannette’ was te moeilijk, ik kleurde steeds buiten de lijntjes. Nu heb ik er eentje die past bij mijn huidige mogelijkheden en wensen. Hij is nog niet af, er is nog volop ruimte voor nieuwe tekening. Mijn baan als ouderenwerker is er in ieder geval uit, die plek is ingenomen door mijn werk als ervaringsdeskundige. Ik geef presentaties, schrijf blogs en kan iemand met hersenletsel ondersteunen in zijn of haar herstelproces. Het is een stukje van de kleurplaat dat ik met veel voldoening inkleur. Binnen de lijntjes, want mijn sluimerende talenten komen tot ontwikkeling en worden opgemerkt.

Het zijn lichtpuntjes! Nieuwe kansen en mogelijkheden die ‘de oude Jeannette’ waarschijnlijk nooit had gekregen of benut.

Ze maken mijn leven mét hersenletsel weer leuk en uitdagend!

Jeannette Heijting
Ervaringsdeskundige en ambassadeur van Hersenz

 

 

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Afgekeurd en de was doen

Mijn baas en ik nemen op 1 januari 2010 in goed overleg afscheid van elkaar, na twee jaar ziektewet. Het eerste jaar van mijn ongeluk stond in het teken van herstel en heb ik me ook met letterlijk alle energie die ik had en die ik vooral niet had, ingezet om weer terug te keren naar mijn werk. Maar dat ging niet.

Ongeluk zit in een klein hoekje en dan?

13 Januari 2008, we gingen die zondagmiddag nog even squashen, zoals altijd. Ik speelde in de landelijke competitie, trainde vaak maar op zondag was het altijd vrij spelen met elkaar. Mensen buiten de baan horen opeens een hele harde klap en zien mijn voeten stil liggen. Ik ben blijkbaar uitgegleden en hard met mijn hoofd tegen de muur geslagen.

Samen doen

De Herman Wijffels Innovatieprijs 2016 voor de categorie Vitale gemeenschappen en Zorg is gewonnen door….. tromgeroffel…. Hersenz!

De spiegel die je verder brengt

‘Wanneer ga je nu eindelijk eens accepteren dat je hersenletsel hebt?’ Deze vraag stelde een vriendin aan mij na een verschrikkelijke huilbui, vijf jaar na mijn twee herseninfarcten. Ik raakte behoorlijk geïrriteerd. Hoezo hersenletsel?

Echt verder

Als interviewer heb ik het voorrecht om te mogen praten met heel veel mensen. Voor Hersenz heb ik de afgelopen twee jaar met tientallen mensen gepraat over hun hersenletsel, de impact die het had op hun eigen leven en dat van hun naasten. Hersenz hielp hen écht verder na hun hersenletsel.

Pagina's