De Herman Wijffels Innovatieprijs 2016 voor de categorie Vitale gemeenschappen en Zorg is gewonnen door….. tromgeroffel…. Hersenz! Een gejuich barst los op de tweede rij van het Cinemac theater in Nijmegen. Cliënten, behandelaars en bestuurders springen op en omhelzen elkaar. Yes, we did it!

IK ben er weer

Samen met oud-deelnemer Jeannette Heijting en bestuurder Marianne van der Harten loop ik naar voren. Op het podium nemen we de prijs in ontvangst uit handen van Herman Wijffels en Rabodirecteur Wiebe Draijer: een 3D-geprint beeldje en een cheque van 20.000 euro. 

Presentator Harm Eedens interviewt ons. Jeannette vertelt over hoe diep ze in de put zat een paar jaar na haar twee herseninfarcten, en hoe ze zichzelf terugvond tijdens de behandeling van Hersenz. ‘Ik ben er weer’, zegt ze. De zaal wordt stil. Na alle prachtige technologie die we vanmiddag hebben zien langskomen een menselijk verhaal. Een leven dat weer kwaliteit heeft. Dat raakt. 

Brok in de keel

Herman Wijffels heeft een brok in zijn keel, zegt hij. Wat hem betreft moet een behandeling zoals deze in de basisverzekering. Zorg is er niet alleen om mensen te ‘repareren’ maar ook om weer kwaliteit van leven te kunnen ervaren. Weer mens te zijn en mee te doen. Weer van waarde te zijn.

Na de prijsuitreiking gaan de finalisten en de winnaars op de foto, met een glas champagne in de hand. Hersenz neemt driekwart van het podium in beslag want we halen iedereen erbij: cliënten, behandelaars, managers, bestuurders, landelijke medewerkers. Ze zijn er allemaal. We zijn blij en trots, we hebben hier met zijn allen zo hard aan gewerkt. Als initiatiefnemer, als ontwikkelaar, als docent, als communicatiespecialist, als behandelaar en als deelnemer. We leren zoveel van elkaar. Eigenlijk doen we precies wat Prins Carlos de Bourbon de Parma in zijn presentatie vanmiddag zei: ‘Delen is vermenigvuldigen!’ De boodschap van de prins: samenwerking is de kern van innovatie.

Samen doen

Naast een behandelprogramma is Hersenz ook een samenwerkingsverband. Twaalf heel verschillende organisaties hebben dit in drie jaar tijd neergezet: vijftig behandellocaties in heel Nederland, een behandelprogramma dat door het ministerie van Vws als good practice gezien wordt, 200 geschoolde behandelaars en zeer tevreden cliënten en naasten.
Dat is de kern van deze innovatie: het sámen dóen. Heel veel keren zaten we met professionals uit alle hoeken van het land bij elkaar in Utrecht. En gingen we moe maar voldoen en vooral zeer geïnspireerd weer uit elkaar. ‘Ik heb er opeens 75 collega’s bij’, zei een behandelaar in de beginfase. Ondertussen zijn dat er ruim 200 geworden. Medewerkers zijn trots dat ze betrokken zijn bij Hersenz. ‘Zo mooi dat ik hieraan bij mag dragen.’

Met hart en ziel

Naast het ‘samen’ is het ‘doen’ de succesfactor. Gewoon beginnen, omdat het nodig is. Erin geloven en durven te investeren. Dat hebben de bestuurders van het eerste uur gedaan. Omdat ze het belangrijk vonden. Niet wachten totdat je het zeker weet of het perfect is, gewoon starten met wat je hebt. De behandelaars zijn moedig in het diepe gesprongen. Met hart en ziel, net als alle andere betrokkenen die zich bezighielden met communicatie, indicaties, financiën en organisatie. Altijd constructief-kritisch. Fouten maken, daarvan leren en steeds verbeteren. Je concentreren op wat wél werkt en parkeren waarin je vastloopt. Steeds zoeken naar wegen waarlangs je verder komt.
Eigenlijk net als in de behandeling van Hersenz. Want dat is ook een zoekproces. Cliënten en naasten springen net zo goed in het diepe. Je moet het wel durven aangaan want het vraagt nogal wat. De realisatie dat het hersenletsel niet overgaat, het erkennen van je beperkingen, daardoor de mogelijkheden weer in beeld krijgen en een nieuwe balans vinden. Het is hard werken, zeggen cliënten. Dan denk ik weer even aan Toekie, in het eerste filmpje van Hersenz, die zegt: ‘Het houdt niet op als je hersenletsel hebt. Ik wil gewoon verder met mijn leven’.
Zo is het. Daar blijven we ons voor inzetten. Samen.

Judith Zadoks, programmamanager Hersenz

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Afgekeurd en de was doen

Mijn baas en ik nemen op 1 januari 2010 in goed overleg afscheid van elkaar, na twee jaar ziektewet. Het eerste jaar van mijn ongeluk stond in het teken van herstel en heb ik me ook met letterlijk alle energie die ik had en die ik vooral niet had, ingezet om weer terug te keren naar mijn werk. Maar dat ging niet.

Ongeluk zit in een klein hoekje en dan?

13 Januari 2008, we gingen die zondagmiddag nog even squashen, zoals altijd. Ik speelde in de landelijke competitie, trainde vaak maar op zondag was het altijd vrij spelen met elkaar. Mensen buiten de baan horen opeens een hele harde klap en zien mijn voeten stil liggen. Ik ben blijkbaar uitgegleden en hard met mijn hoofd tegen de muur geslagen.

Nieuwe kleurplaat

''Je moet leren leven met de gevolgen van je hersenletsel." Helemaal waar. Maar hoe doe je dat, als je niet meer begrijpt wie je bent en waarom je zo doet? Als je in de put van ‘niet meer houden van jezelf’ belandt?

De spiegel die je verder brengt

‘Wanneer ga je nu eindelijk eens accepteren dat je hersenletsel hebt?’ Deze vraag stelde een vriendin aan mij na een verschrikkelijke huilbui, vijf jaar na mijn twee herseninfarcten. Ik raakte behoorlijk geïrriteerd. Hoezo hersenletsel?

Echt verder

Als interviewer heb ik het voorrecht om te mogen praten met heel veel mensen. Voor Hersenz heb ik de afgelopen twee jaar met tientallen mensen gepraat over hun hersenletsel, de impact die het had op hun eigen leven en dat van hun naasten. Hersenz hielp hen écht verder na hun hersenletsel.

Pagina's