Mijn baas en ik nemen op 1 januari 2010 in goed overleg afscheid van elkaar, na twee jaar ziektewet. Het eerste jaar van mijn ongeluk stond in het teken van herstel en heb ook met letterlijk alle energie die ik had en die ik vooral niet had, ingezet om weer terug te keren naar mijn werk. Maar dat ging niet.

Ik was na maanden proberen nog steeds koffie aan het halen en enveloppen aan het dicht plakken. Het lukte me niet mijn oude werk op te pakken, ik kon het niet overzien. De verantwoordelijkheid gaf me stress en ik kon de totale omvang niet meer bevatten.

EINDE carrière 

Een neuropsycholgisch onderzoek maakte duidelijk dat de schade in mijn hersenen dusdanig ernstig was en ook niet meer zal herstellen. Einde oefening voor mijn carrière, het stempel afgekeurd gezet.

De verwarrende stroom aan gevoelens spoelde er door mijn lijf. Ontsteltenis dat ik op zo jonge leeftijd al uit het arbeidsproces ben gezet, ik ben dan 33, maar ook opluchting. Het onzichtbare letsel maakt het zo moeilijk en onduidelijk wat er nou precies aan de hand is dat de afkeuring in feite erkenning was voor het letsel waar ik zo mee worstelde.

Thuis

Maar dan? Ik zat opeens thuis terwijl iedereen aan het werk was. Dat vond ik een heel moeilijk proces en nog steeds. Want na verschillende dingen te hebben ondernomen ben ik nog zoekende naar wat me weer onderdeel laat zijn van de maatschappij en waar ik erkenning en voldoening vind.

Ik heb dagbesteding gedaan maar ben vrij zelfredzaam. Dus nadat ik door de dagbesteding weer structuur had gekregen ben ik mijn eigen weg gegaan. Ik ben tassen gaan maken van oude zeilen die ik verkocht. Dat gaf veel voldoening plus als iemand me vroeg wat ik voor werk deed, kon ik dat zeggen. Was ik in één klap van die lastige vraag af. Want die vraag vond ik zó lastig.

Nutteloos

En ook nu weer, nu ik ben gestopt met het maken van tassen ben ik weer op zoek naar die invulling. Wanneer ik voor de zoveelste keer de oneindige stroom aan was doe vraag ik me af of dit nu werkelijk mijn leven is, ik voel me volledig nutteloos. Dit kan niet de bedoeling zijn. Ik moet op zoek naar iets wat me weer eigenwaarde geeft, structuur, collega’s. Ik wil weer ergens bij horen, onderdeel van zijn, iets bijdragen aan de maatschappij. En ook al zal het geen betaalde baan zijn of een functie op het niveau dat ik ooit had. Ik ben er van overtuigd dat het me weer voldoening zal brengen.

 Willemijn Berkley

Willemijn schrijft over haar hersenletsel en de weg naar acceptatie. Dit is de tweede aflevering in een reeks van zes. 

Het boekje Squashed is per mail te bestellen bij Willemijn en kost 15 euro.

willemijnberkley@gmail.com

 

Interessant? Lees ook deze blogartikelen
Met plezier stel ik me even voor

Ik ben Jeannette Heijting, 56 jaar en ik heb niet-aangeboren hersenletsel. Ik ben als ervaringsdeskundige betrokken bij Hersenz. Vanuit deze rol ga ik nu een bijdrage leveren aan de Facebookpagina.

Een last van mijn schouder

Als ik bij Heliomare het behandel- en activeringscentrum binnenloop, vraagt een medewerker of ze me kan helpen. Ze denkt dat ik een nieuwe collega ben, een zakelijke afspraak heb of begeleider ben van iemand. Maar ik kom voor mijzelf, ik ben cliënt ook al is er helemaal niks te zien aan mij.

Ongeluk zit in een klein hoekje en dan?

13 Januari 2008, we gingen die zondagmiddag nog even squashen, zoals altijd. Ik speelde in de landelijke competitie, trainde vaak maar op zondag was het altijd vrij spelen met elkaar. Mensen buiten de baan horen opeens een hele harde klap en zien mijn voeten stil liggen. Ik ben blijkbaar uitgegleden en hard met mijn hoofd tegen de muur geslagen.

Nieuwe kleurplaat

''Je moet leren leven met de gevolgen van je hersenletsel." Helemaal waar. Maar hoe doe je dat, als je niet meer begrijpt wie je bent en waarom je zo doet? Als je in de put van ‘niet meer houden van jezelf’ belandt?

Samen doen

De Herman Wijffels Innovatieprijs 2016 voor de categorie Vitale gemeenschappen en Zorg is gewonnen door….. tromgeroffel…. Hersenz!

Pagina's